Sołtys: Kisielewicz Marek
Rodowód wsi sięga XIV w. Należała do klucza dóbr sośnickich i w początkowym okresie stanowiła własność królewską. Jej dalsza historia własnościowa pokrywa się z dziejami Sośnicy. W pierwszej połowie XV w. cały klucz przeszedł w ręce Pileckich. W 1566 r. jako właściciel dóbr występuje Jan Szisziński. Od 1579 r. całość przeszła w ręce greckiego kupca Konstantego Korniakta i jego spadkobierców. Ponieważ dobra były dziedziczone po kądzieli przechodziły w różne domy magnackie: Krasickich (od ok. 1658 r.), Modrzewskich herbu Rola, Łaszczów herbu Prawdzic oraz w ręce Potockich, gdzie pozostawały przez cały XVIII w. Wprawdzie w wizytacji biskupa Sierakowskiego z 1744 r. Święte wymienia się jako własność biskupa Łaszcza, ale wkrótce historia własnościowa obu miejscowości pokrywa się ze sobą. W końcu XVIII w. właścicielami całego klucza są Mniszkowie herbu Poraj, w 1831 r. był to Józef Mniszek, w 1848 r. Stanisław Mniszek.
W tym czasie Sośnica była już w ręku Lubomirskich poprzez małżeństwo Felicji Mniszkównej z ks. Jerzym Lubomirskim. Po jej śmierci w 1854 r. dobra przypadły jej siostrze Ludgardzie zamężnej od 1843 r. hr. Edwardowi Stadnickiemu. W ich rękach Święte pozostawało wraz z pozostałymi wsiami klucza sośnickiego jeszcze w okresie międzywojennym XX w.
Święte było stosunkowo niedużą wsią w 1857 r. liczyło 491 mieszkańców, ale ok. 1880 r. już 806 osób i 176 domów; w tym 739 grekokatolików, 16 rzymokatolików, 51 Żydów. Była tu karczma, a na końcu wsi folwark. Święte było siedzibą parafii unickiej z filią w Zadąbrowiu (dekanat przemyski, potem radymiański). Drewniana cerkiew niekiedy określana jako kaplica wybudowana została w 1806 r. p.w. św. Paraskewii. W 1906 r. wybudowano tu nową murowaną cerkiew, ale została ona wysadzona w powietrze i spalona przez Madziarów w czasie I wojny światowej w listopadzie 1914 r. Nową do dzisiaj zachowaną cerkiew zaczęto budować w 1921 r. pod kierunkiem i według projektu inż. Jewhena Nahirnego ze Lwowa. Ukończono ją dopiero w 1932 r. Parafia rzymsko-katolicka znajdowała się w Radymnie.
Po II wojnie światowej ludność została przesiedlona a wieś zasiedlona nowymi osadnikami. W 1952 r. utworzono tu parafię rzymsko-katolicką, dawna cerkiew zaczęła służyć jako świątynia łacińska p.w. Narodzenia NMP. W 1985 r. przeprowadzono jego kapitalny remont, wnętrze ozdobiono polichromią autorstwa Pawła Mitki z Krakowa.