Sołtys: Wojdyło Henryk
Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1408 r. i jest to dokument Władysława Jagiełły uwalniający osiedlających się tu poddanych od wszelkich ciężarów. Wymowa tego dokumentu wskazuje, że Sośnica była niewielką słabo zasiedloną osadą powstałą zapewne w 2 połowie XIV w. Była wsią królewską ale znaczna jej część należała do Kapituły Łacińskiej w Przemysłu. Na 1 połowę XV w. datuje się przejście wsi w ręce rodów możnowładczych. Stało się to za sprawą trzeciej żony króla Jagiełły Elżbiety Grandowskiej, która stała się właścicielką całego tzw. klucza sośnickiego, oprócz Sośnicy obejmującego: Dusowce, Chałupki Dusowskie, Zadąbrowie, Barycz, Brzeg, Skład Solny, Święte, Grabowiec, część Nienowic. Po niej odziedziczył go jej syn Jan Pilecki. W ręku tej rodziny Sośnica pozostawała aż do połowy wieku XVI.
W 1566 r. jako właściciela wymienia się Jana Sziszińskiego. Od 1579 r. właścicielem stał się potężny magnat Konstanty Korniakt grecki kupiec, do którego, oprócz klucza sośnickiego, należał również klucz hussakowski. Ten rozpoczął budowę obronnego zamku. Prace te kontynuował jego syn również Konstanty, ożeniony z Elżbietą Ossolińską. Konflikt pomiędzy Diabłem Łańcuckim Stanisławem Stadnickim a Korniaktami był przyczyną znacznego zniszczenia zamku i jego ograbienia w 1605 r. W 1624 r. właścicielem klucza jest syn Konstantego Aleksander Zbigniew, następnie jego córka Elżbieta. Ta wniosła klucz sośnicki w dom Krasickich poprzez zamążpójście za Marcina Krasickiego.
Niemniej część wsi Sośnica (dwa i trzy czwarte łana) należała nadal do Kapituły Łacińskiej w Przemyślu. W następnych latach klucz sośnicki, dziedziczony w linii żeńskiej, przechodził w ręce Modrzewskich, Łaszczów, Potockich. W ręku tych ostatnich znajdował się przez cały XVIII w. Z wizytacji wsi w 1715 r. wiemy, że zabudowana ona była 180 domami, były tu dwa młyny na Sanie, 4 karczmy, przysiółkami były Skład Solny (nad Sanem) i Zadąbrowie. W 1775 r. wybudowano tu drewnianą cerkiew greckokatolicką p.w. św. Onufrego, w miejscu wcześniejszej, spalonej.
W końcu XVIII wieku klucz sośnicki należał do Mniszków herbu Poraj. Poprzez małżeństwo w 1832 r. Felicji Mniszkównej z ks. Jerzym Lubomirskim Sośnica weszła w dom Lubomirskich. Felicja zmarła bezpotomnie w 1854 r. Po jej śmierci dobra te przeszły na jej siostrę Ludgardę zamężną w 1854 r. hrabiemu Edwardowi Stadnickiemu herbu Śreniawa.
W 1857 r. Sośnica liczyła 1417 mieszkańców. W 1880 r. było ich 1831 w tym 1555 grekokatolików, 185 rzymokatolików, 159 Żydów. Była tu parafia greckokatolicka (dekanat przemyski, potem radymiański); wierni obrządku rzymsko-katolickiego należeli do parafii w Radymnie. W 1872 r. wybudowano tu nową cerkiew, która uległa spaleniu w czasie I wojny światowej. Na jej miejscu, w 1916 r. wybudowano prowizoryczną drewnianą cerkiew. W latach trzydziestych XX w. rozpoczęto budowę dużej cerkwi murowanej. II wojna światowa przerwała budowę wykonano jedynie część fasady, która w okresie powojennym służyła jako dzwonnica. W 1946 r. znaczna część wsi (ok. 80 %) została spalona. Ludność została przesiedlona, na ich miejsce przyszli przesiedleńcy z rejonu Łańcuta i Rzeszowa. W 1945 r. utworzono tu samodzielną ekspozyturę parafii rzymsko-katolickiej w Radymnie, a w 1956 r. utworzono parafię. Jako kościół służyła drewniana cerkiew z 1916 r. W 1982 r. wybudowano nowy, murowany kościół wg projektu inż. Stanisława Ślęzaka. Drewniana cerkiew oraz murowana dzwonnica uległy wyburzeniu.
Stadniccy byli właścicielami wsi jeszcze na początku XX w. Pomieszczenia zamku wykorzystywane były jako browar. W 1915 r. pożar strawił dach zamku i zaczął on popadać w coraz większą ruinę. W wyniku parcelacji majątku i sprzedaży terenu zamczyska jego właścicielami stali się Gilowscy. Dokonali oni dalszej dewastacji poprzez rozbiórkę części murów, wycinkę starodrzewia. Po II wojnie światowej obiekt został przejęty przez PGR ? wtedy to rozebrano, zachowaną jeszcze w latach 60-tych, bramę wjazdową z herbem Śreniawa.