Sołtys: Łohin Piotr
Wieś powstała zapewne w XIV w. W początkowym okresie była królewszczyzną wkrótce weszła w skład rozległych dóbr możnowładczych klucza sośnickiego, ale część stanowiła uposażenie kapituły przemyskiej obrządku łacińskiego. Jako część klucza sośnickiego jej historia własnościowa pokrywa się z historią centrum dóbr - Sośnicą. W 1 połowie XV w. stanowiła własność żony króla Jagiełły Elżbiety Grandowskiej, następnie jej syna Jana Pileckiego i jego spadkobierców.
Od 1579 r. cały klucz przeszedł w ręce Korniaktów, a następnie, dziedziczony po kądzieli należał do różnych rodów możnowładczych: od ok. 1658 r. do Krasickich, następnie Modrzewskich herbu Rola, Laszczów herbu Prawdzie, Potockich (przez cały XVIII w.). W końcu XVIII w. właścicielami są Mniszkowie herbu Poraj w 185 1 r. jako właściciela wymienia się hr. Stanisława Mniszka. Dobra sośnickie, poprzez zamążpójście Felicji Mniszkównej za ks. Jerzego Lubomirskiego przeszły na krótko w dom Lubomirskich, ale po jej bezpotomnej śmierci w 1854 r. odziedziczyła je łącznie z Nienowicami jej siostra Ludgarda zamężna Edwardowi hr. Stadnicka. Aż do okresu międzywojennego należały do Stadnickich w 2 połowie XIX w. Edwarda i Ludgardy, w początkach XX w. Ludwiki, w 1918 r. jako właściciel wymieniany jest hr. Adam Stadnicki z Krysowic. Nienowice posiadały przysiółek Chałupki Nienowickie. Była tu parafia greckokatolicka (dekanat jarosławski), z cerkwią drewnianą z 1857 r. Wierni obrządku łacińskiego należeli do parafii w Michałówce. W 1857 r. było tu 1092 mieszkańców, w 1880 r. 1321 mieszkańców, szkoła dwuklasowa. Mapa katastralna z 1849 r. wskazuje, że zabudowa wsi była całkowicie drewniana. W centrum wsi zaznaczono dosyć dużą drewnianą cerkiew. Była ona odnawiana w 1858 r. i 1908 r. W czasie I wojny światowej, w 1915 r., została spalona, w 1916 r. zbudowano nową. Po II wojnie światowej, w 1985 r. utworzono parafię rzymsko-katolicką i zbudowano kościół według projektu inż. Adama Tarnawskiego.