Sołtys: Sobiło Piotr
Powstanie wsi można datować na XIV w. Pierwotnie była własnością królewską potem weszła w skład tzw. klucza sośnickiego z centrum w pobliskiej Sośnicy, który od początku XV w. przeszedł w ręce rodów możnowładczych - najpierw Pileckich, następnie, od 1579 r. - Korniaktów, od ok. 1659 r. - Krasickich, następnie Modrzewskich, Łaszczów, Potockich. W ręku tych ostatnich pozostawał Grabowiec aż do końca w. XVIII. W tym okresie przeszedł w ręce Mniszków. Poprzez małżeństwo Felicji Mniszkównej z ks. Jerzym Lubomirskim należał krótko do Lubomirskich. Po śmierci Felicji Lubomirskiej w 1854 r. cały klucz sośnicki - łącznie z Grabowcem - przeszedł w ręce jej siostry - Ludgardy, zamężnej z hr. Edwardem Stadnickim. W ręku Stadnickich pozostawał aż do lat międzywojennych XX w.
W 1857 r. w Grabowcu mieszkało 266 osób, ok. 1880 r. - 309, było 55 domów. Zabudowa była całkowicie drewniana. Parafia greckokatolicka była w Baryczu, ludność wyznania rzymsko - katolickiego należała do parafii w pobliskiej Michałówce. W XIX wieku była tu niewielka (wybudowana w 1846 r.), drewniana cerkiew p.w. św. Mikołaja - usytuowana była w środku wsi, w otoczeniu cmentarza. Spłonęła ona w czasie walk o San w I wojnie światowej, w 1915 r. nową wybudowano w 1916 r. Po wysiedleniu ludności po II wojnie światowej cerkiew była nieużytkowana, od 1948 r. służyła jako magazyn, w 1957 r. ponownie zaczęła pełnić funkcje sakralne jako kościół rzymsko- katolicki p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa - najpierw jako kościół dojazdowy parafii w Michałówce, od 1985 r. filia parafii w Nienowicach. Po 1968 r. wykonano w nim szereg remontów.